Home

Met heel mijn hart en mijn hoofd (en wellicht een toekomst) in Afrika, dan toch nog een bericht op dit blog.

Omdat mijn laatste dag als vrijwilliger ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt, wil ik dat nog graag beschrijven.
Na weer geknuffeld, gestoeid, gespeeld en lesgegeven te hebben met en aan de kinderen van het ydillisch schooltje op de heuvel, zijn we de gemeenchap (community) ingegaan om de oudere vrouwen daar een colaatje te brengen. Deze omaatjes worden in Uganda jaja's (djadjaa's) genoemd en er is geen respect voor hen. Er zijn immers ontzettend veel kinderen in Uganda, het gemiddelde is 7.1 per vrouw, geen "middelste" generatie door de besmetting van HIV en AIDS en dan dus de oudjes die voor deze kinderen moeten zorgen.

Hallo allemaal,

Dit zal zeer waarschijnlijk mijn laatste bericht zijn op dit weblog.
Ik verzin altijd ter plekke wat ik eens zal schrijven. Zo ook nu weer.

Al met al, had ik deze ervaring never nooit niet willen missen.
Zal eens een korte beschrijving geven van de afgelopen dagen en dan er eens een mooi eindje aan breien.

Het hele weekend eigenlijk niks uitgevoerd. Zondag was het veel te warm om ook maar iets te ondernemen en naar het zwembad durfde ik niet meer, omdat ik al half levend verbrand ben en de vellen eraan hangen.
Maandag was het daarentegen echt noodweer. Het heeft echt de hele dag geregend en dan bedoel ik een tropische regenbui van een hele dag. Dan ligt Uganda gewoon stil. Echt stil. Er rijdt niks, je kunt nergens naartoe en mensen gaan dan ook meestal niet werken. Moet je in NL eens proberen, haha. De hele dag dus maar binnen gehangen.

Hoi allemaal,

Ik ben er weer hoor. Vergeef me mijn spelfouten, want ik zit hier met een toetsenbord met niet al te veel letters erop, haha. Dat kan hier dus ook.

En wat een boem, de kogel is door de kerk.
Ik ben weg bij het project. Heb het de afgelopen dagen erg zwaar gehad met twijfelen, beslissen, verantwoordelijkheidsgevoel en zelfs het gevoel van falen.
Maar, ik ga/ben weg bij het project.

Laat ik nu maar al het positieve van de afgelopen dagen beschrijven (zolang internet het houdt) en dan eindig ik dit keer negatiever.
Zaterdag een erg leuke dag gehad. Met andere vrijwilligers gaan zwemmen en een Ugandese jongen van 17 jaar (keurig in onderbroek en waterschoentjes) leren zwemmen. Het blijkt dus geen grap te zijn dat mensen uit Afrika niet kunnen drijven. Hoe leer je dan zwemmen. Echt hilarisch! Maar an het einde van de dag kon hij enigszins 5 seconden boven blijven zonder het halve zwembad leegegedronken te hebben. Inmiddels was ik bijna derdegraads verbrand en aftersun vergeten. Haha, nu valt mijn haar niet meer zo op!

Hallo allemaal,

Wat doet het me goed om al jullie reacties te lezen, kan niet anders zeggen.
Het was een week van diepe dalen en hoge pieken. Laat ik positief eindigen, dus negatiever beginnen.
Afgelopen woensdag zat ik er even helemaal doorheen. Had zoveel ellende gezien en zag alleen nog maar negatieve dingen van het project. Wat me het meest stoorde, was dat het personeel daar alleen maar Luganda spreekt als ik erbij ben. Helemaal niet leuk. Gelukkig is er een man die graag veel wil weten van Europa en hij vraagt hoe het echt met me gaat en spreekt Engels. Heeft ook al bij de anderen verschillende keren aangegeven dit te doen, maar tevergeefs. Dat is dus wel jammer. Daarbij heb ik een hele werkdag gespendeerd aan het wachten op een pc. Ook dat tevergeefs. Ja, wachten is het sleutelwoord hier en dat is niet mijn sterkste kant ;-)

Hallo daar ben ik weer (of nog steeds),

Allereerst een bedankje voor alle geweldige reacties. Doet me echt goed. Dank jullie wel! Keep up that good work!
En even een schouderklopje voor mezelf. Van iedereen begrijp dat ik blijkbaar nogal moet wennen aan Uganda, maar nee, nothing at all. Meteen vanaf de eerst minuut voelde ik me hier prettig en zie er zelfs al tegenop om weer weg te gaan. Eigenlijk voel ik me gewoon thuis, maar dan zonder stromend water (of afgelopen weekend helemaal geen water en electriciteit), geen tv, radio en bijna nooit een computer.
Het enige dat me echt zwaar valt, is het alleen zijn. Begin me echt te pletter te vervelen. Andere muzungu's (blanken) zitten echt veel te ver weg om daar wat mee te ondernemen, dus ja....

Nou, hier mijn eerste bericht dan uit Uganda.
Ik zal me proberen eraan te houden om het zoveel mogelijk over het project te hebben waar ik werkzaam ben. Het heet CRO (Child Restoration Outreach) en dat is een soort van opvangcetrum voor straatkinderen. Momenteel is een meisje van 6 jaar de jongste en de oudste schat ik een jaar of 16.
Het zijn stuk voor stuk prachtige mensen. De kinderen zijn wel behoorlijk agressief en schreeuwen de hele dag. Ze zijn ook vooral niet verlegen....
Deze week zou ik meelopen met het onderwijs gedeelte daar en komende week met de social workers. Maar meteen werd ik voor de klas gezet, vandaag weer en morgen mag ik even zelf een les voorbereiden. Haha, Claudia de juf. Ik vind het wel zwaar. De hele dag in 30 graden en dan continu met schreeuwende, vechtende en agressieve kinderen bezig zijn.

Mijn laatste dagje hier in het regenachtige en koude Nederland.
Morgen vertrek ik vanuit Brussel dan echt naar Uganda!
Aangezien mij op alle mogelijke manieren duidelijk gemaakt wordt dat het nu toch echt wel moet kaan kriebelen en dat ik er helemaal klaar voor moet zijn, zal ik me nu maar eens echt gaan voorbereiden.
Ja, het kriebelt en nee, ik heb nog steeds niks praktisch geregeld, haha.

Het lijkt erop alsof ik altijd al wist dat ik dit zou gaan doen en daarom heb ik zoiets van: zo, en nu gaat het er dan eindelijk van komen, hehe.
Tsja, en dat praktische.
Ik ga zo echt wel kijken of ik alles in huis heb wat ik mee moet nemen en dan zal ik op mijn gemak eens wat spullen bij elkaar leggen (en mezelf kennende, ga ik dan nog tig dingen tussendoor doen ;-))

Maar ik heb er zin in!

Kriebels, vlinders, spanning en een Wahaayesyesjoehoe-gevoel!

Over een week ga ik naar Uganda om een van mijn grootste dromen te verwezenlijken.
Als kleuter riep ik al dat ik kindjes in Afrika zou gaan helpen en nu gaat het dan echt gebeuren (nou ja, zoeits dan). Die dingen komen niet zomaar op je pad. Het is een kwestie van de juiste afslag nemen, op dat pad komen en dan verder achter je droom aan gaan. En dat doe ik dus nu.

Het is haast niet te beschrijven welke gevoelens dit allemaal oproept: dubbel in ieder geval. Enerzijds vind ik het zo stoer, dapper en helemaal super en anderzijds vind ik het ook zo spannend, eng en ben ik gewoon erg onzeker over het hoe en wat.
Maar IK GA! Dat staat vast.
Afrika komt immers niet naar mij, dus ga ik naar Afrika (mijn motto voor dit avontuur).

Gaan jullie mee in mijn droom?

X Claudia